Dlaczego REWOLUCJA NARODOWA, poprzedzona bojkotem wyborów?

6Delegitymizacja, legitymizacja wyborów 2015

Legitymizacja władzy.doc – teoriapolityki.pl  http://bit.ly/1almXGH

Samo uczestnictwo w wyborach, jest wyrazem akceptacji reguł kreacji władz”. „Istnieją dwa rodzaje poparcia dla władzy: 1) w ramach procesu wyborczego, 2) poparcie typu masowego” Np. masową mobilizację, typu rewolucyjnego”. http://bit.ly/1almXGH

Czyli, jeśli poparcie dla władzy (legitymizację), można wyrazić w ramach procesu wyborczego poprzez udział w wyborach, to i sprzeciw dla „władzy” (delegitymizację), również można wyrazić w ramach procesu wyborczego, poprzez – bojkot wyborów!

Drugi możliwy rodzaj poparcia dla „władzy” (legitymizacja), można wyrazić masową mobilizacją – typu rewolucyjnego, co oznacza że sprzeciw dla „władzy” (delegitymizację) również można wyrazić masową mobilizacją – typu rewolucyjnego – POLSKĄ REWOLUCJĄ NARODOWĄ 2015 mającą na celu WYPĘDZENIE ŻYDÓW Z POLSKI, jako odwiecznych wrogów POLSKI i POLAKÓW (Talmud, jurysdykcja talmudyczna, Protokoły Lucyfera, 45 wytycznych Jakuba Bermana i inne..).

Jednym z 3 elementów legitymizacji władzy są między innymi:

http://pl.wikipedia.org/wiki/Legitymizacja_w%C5%82adzy,

Zachowania – czyli czynne przyzwolenie ze strony grup podporządkowanych na bycie rządzonymi. Wyraża się to np.w udziale:w wolnych wyborach, referendach, publicznych deklaracjach poparcia. Na tym poziomie istnieje pewność, że grupy podporządkowane identyfikują się z rządzącymi.

Obywatele dają wyraz swej akceptacji (legitymizacji) przez dobrowolny udział w referendach, świętach państwowych, partycypowaniu w kosztach systemu, uczestniczeniu w organizacjach społeczno-politycznych, deklarowaniu poparcia dla zasad i podmiotów polityki (opinia publiczna) itp.

Przez analogię definicji zachowania, sprzeciw (dezaprobata) ze strony POLAKÓW, odmawiających podporządkowania, na bycie rządzonymi przez masońsko/żydowskiego okupanta na terytorium POLSKI, wyraża się wbojkocieudziału:w tzw. wolnych wyborach, referendach, publicznych deklaracjach poparcia.

Formami dezaprobaty (delegitymizacji) mogą być: manifestacje, strajki, zamieszki, obywatelskie nieposłuszeństwo, brak woli do ponoszenia kosztów systemu, a w skrajnych postaciach: rewolucje społeczno-polityczne itp.

 Kiedy NARÓD POLSKI wyraża swoją dezaprobatę, organizującmanifestacje, strajki, zamieszki, obywatelskie nieposłuszeństwo, brak woli do ponoszenia kosztów masońsko/żydowskiego systemu na terytorium POLSKI,bojkotuje udział w tzw. wolnych wyborach, referendach, publicznych deklaracjach poparcia, to istnieje pewność, że rasowi POLACY, nie identyfikują się z „rządzącymi” nielegalnie POLSKĄ masonami/żydami, według nakazów/zakazów i celów Izraela, jako nielegalnego, zbrodniczego, talmudycznego, okupanta na terytorium POLSKI, stosującego podstępnie, nielegalnie wobec POLAKÓW jurysdykcję talmudyczną.

Biorący udział, w nieuczciwie przeprowadzanych od lat wyborach, winni są jednocześnie legitymizowania (uprawomocniania) legalności działania instytucji, jaką na terytorium POLSKI jest: Państwowa Komisja Wyborcza (PKW).

Czy rzeczywiście POLACY rasowi i innie nacje zamieszkałe na terytorium POLSKI, które podstępnie, w sposób oszukańczy, nielegalny wyłudziły sobie obywatelstwo POLSKIE, od masońsko/żydowskiego okupanta na terytorium POLSKI, uważają, że powinni legitymizować PKW, poprzez udział w wyborach (organizowanych nielegalnie przez masońsko/żydowskiego okupanta na terytorium POLSKI), króre są w sposób ciagły pod jurysdykcją talmudyczną – zmanipulowane, a wyniki ogłaszane – bez względu na to, jaka jest prawda obiektywna?

Państwowa Komisja Wyborcza (PKW) – stały najwyższy organ wyborczywłaściwy w sprawach przeprowadzania wyborów (do Sejmu i SenatuPrezydenta, do organów samorządu terytorialnego i Parlamentu Europejskiego) oraz referendów (ogólnokrajowych i lokalnych) w Polsce”.

Niniejszy post napisałam, z myślą aby ustrzec POLAKÓW przed podjudzaniem do pójścia na wybory, pobranie karty do głosowania, czyli w ten sposób legitymizowania nielegalnej masońsko/żydowskiej władzy, Izraelskiego okupanta na terytorium POLSKI, a tylko wpisania votum nieufności, lub wykreślenia wszystkich kandydatów wymienionych w karcie wyborczej.

Takie podstępne wykorzystanie POLAKÓW jest podłe, oszukańcze i podstępne, gdyż w ten sposób namawia się POLAKÓW do legitymizowania (aprobata, poparcie) masońsko/żydowskiej władzy, faktycznie sprawowanej na terytorium POLSKI przez zbrodniczy Izrael, który podstępnie, oszukańczo stosuje wobec NARODU POLSKIEGO – jurysdykcję talmudyczną, Talmud, Protokoły Lucyfera, 45 wytycznych Jakuba Bermana i inne .., a namawiając dla wyrażenia dezaprobaty dla wszystkich kandydatów, tylko podjudza się POLAKÓW do wyrażenia swojej dezaprobaty dla przedstawionych przez okupanta kandydatów na urząd. Czyli namawia się POLAKÓW do poparcia okupacji Izraela na terytorium POLSKI, a tylko wyrażenie przez NARÓD POLSKI dezaprobaty, co do kandydatur wystawionych na urząd np. prezydenta. Proszę to przeanalizować.

Możliwość wskazania żadnego z powyższych na karcie do głosowania

www.isp.org.pl/uploads/pdf/1546411592.pdf

MOŻLIWOŚĆ WSKAZANIA „ŻADNEGO Z POWYŻSZYCH” NA KARCIE WYBORCZEJ –NA PRZEKÓR LOGICE DEMOKRATYCZNEGO GŁOSOWANIA MARCIN WASZAK

Niniejsze opracowanie jest poświęcone technice oddawania głosu wykorzystywanej w niektórych wyborach na świecie. Umożliwia ona głosowanie na żadnego z kandydatów lub przeciw wszystkim kandydatom. Niezależnie od stosowanej terminologii, główną zasadą jest w tym wypadku uchylenie się od wyboru spośród kandydatur przedstawionych na karcie do głosowania w sposób sankcjonowany przez prawo wyborcze. Filozofia takiej techniki oddawania głosu jest zbliżona do głosowania negatywnego, polegającego na tym, że na karcie wyborczej zakreśla się osoby, na które nie chce się oddać głosu.

Głosowanie na żadnego z kandydatów z natury rzeczy ma jednak charakter kategoryczny – wyborca zakreśla tylko jedną kratkę, wyrażając tym samym swoją dezaprobatę wobec wszystkich kandydatur. Nie wpływa to bezpośrednio na wynik wyborczy poszczególnych kandydatów, ale teoretycznie może decydować o końcowym rezultacie wyborów i ich ważności. Źródłem największych kontrowersji, jakie towarzyszą propozycji wprowadzenia do systemu wyborczego możliwości głosowania przeciw wszystkim, jest właśnie wiążący charakter takiego rozwiązania i trudne do przewidzenia tego konsekwencje”.

Żaden z powyższych” w wyborach na świecie

Dodatkowa możliwość wyboru na karcie do głosowania, która w niniejszym opracowaniu będzie najczęściej określana angielskim akronimem NOTA, oznaczającym „żaden z powyższych” (none of the above), w rzeczywistości nie jest ani jednakowo nazywana, ani tak samo rozumiana w państwach, które zdecydowały się ją wprowadzić. Głosy na żadnego z kandydatów, przybierające na Ukrainie formę głosowania „przeciw wszystkim”, a w innych państwach europejskich – „głosów pustych” (Francja, Hiszpania) lub „głosów białych” (Grecja), są zazwyczaj traktowane na trzy sposoby.

  1. W pierwszym wariancie karty do głosowania bez wskazanego kandydata nie są ani zliczane, ani tym bardziej uznawane za ważne. Innymi słowy, z sytuacją taką mamy do czynienia wówczas, gdy możliwe techniczne i dopuszczalne prawnie jest wrzucenie do urny głosu pustego, choć użycie go przynosi skutki tożsame z absencją wyborczą. Tak oddane głosy nazywa się również często „głosami białymi”. Możliwość takiego głosowania wydaje się istotna zwłaszcza w sytuacji wyborców z krajów, w których uczestnictwo w wyborach jest obowiązkowe, jak Belgia czy Grecja. Wobec występującego tam przymusu głosowania jest to jedyny legalny sposób uchylenia się od głosowania na któregokolwiek z kandydatów. Badania potwierdzają, że obowiązkowe głosowanie sprzyja pojawianiu się większej liczby głosów pustych

  2. W drugim wariancie głosy oddane na żadnego z kandydatów są sumowane i podawane do wiadomości publicznej, nie mogą jednak mieć wpływu na wynik wyboru, pozostają bowiem nieważne. Nie niosą zatem ze sobą żadnych konsekwencji prawnych, ich liczba nabiera jednak wymiaru symbolicznego i świadczy o stopniu dezaprobaty obywateli wobec zachowań klasy politycznej.

  3. W trzecim wariancie, występującym w niektórych krajach, dopuszcza się możliwość oddania ważnego głosu na żadnego z kandydatów – traktowaną na równi z głosowaniem na konkretną osobę. Ta ostatnia forma, określana również jako „NOTA z zębami” (NOTA with teeth), niesie ze sobą wiele komplikacji polityczno-prawnych i wymaga rozbudowania przepisów prawa wyborczego. W zależności od systemu wyborczego danego państwa, uregulowania wprowadzające wiążące głosowania na żadnego z kandydatów powinny przewidywać między innymi sytuacje, w których:

  • NOTA wygra wybory z absolutną lub względną większością głosów,

  • NOTA uniemożliwi kandydatowi osiągnięcie wymaganej większości głosów, głosy oddane na NOTA w referendum z wymaganym progiem frekwencyjnym okażą się decydujące dla uznania ważności referendum”.

Żeby pogłębić definicję legitymizacji władzy, poniżej przygotowałam materiał rozszerzający.

Legitymizacja http://pl.wikipedia.org/wiki/Legitymizacja

Legitymizacja (lub legitymacja) – w szerokim sensie uzasadnienie, bądź prawomocność określonej instytucji społecznej. Najczęściej mówi się o legitymizacji władzypaństwa czy prawa.

O legitymizacji można mówić w normatywnym i empirycznym sensie[1]. Legitymizacja normatywna oznacza wskazanie, dlaczego określona instytucja powinna znajdować posłuch. Instytucja jest legitymizowana, jeśli można wskazać, że realizujewartości  podzielane przez daną społeczność. Badaniem legitymizacji różnych instytucji i struktur zajmuje się filozofia polityki.

Legitymizacja w sensie empirycznym oznacza, że określona społeczność uważa określoną instytucję za prawomocną i w konsekwencji znajduje ona faktyczny posłuch (tzn. prawo jest przestrzegane, nikt nie podważa władzy). Badaniem legitymizacji w sensie empirycznym zajmują się  nauki społeczne  (przede wszystkim politologia i socjologia).

Legitymizacja http://wosnastoprocent.pl/slownik/legitymizacja/

Jest to proces, w którym określona osoba bądź grupa osób uzyskuje uprawnienie do sprawowania władzy, czyli de facto do pełnienia określonej funkcji. Legitymizacja jest zatem uznawaną za zgodną z prawem realizacją szczegółowo opisanej prawnie procedury, która wynosi konkretne osoby do funkcji urzędnika państwowego. Jeśli zostaną spełnione określone warunki i zaistnieją określone okoliczności, uznaje się, iż dana osoba (w organie kolegialnym grupa osób) może pełnić w państwie funkcje sprawowania władzy. Pojęcie to rzecz jasna dotyczy zarówno szczebla centralnego jak i samorządowego (lokalnego).

Najsłynniejszą klasyfikację typów legitymizacji stworzył niemiecki badacz problematyki pogranicza polityki, społeczeństwa i kultury – Max Weber. Rozróżnił on legitymizację tradycyjną (związaną z przekazywaniem władzy w drodze dziedziczenia), charyzmatyczną (wynikającą z posiadania przez określoną osobę zespołu cech, które wynoszą ją w oczach społeczeństwa do roli przywódcy) oraz legalną (wynikającą z procedur prawa). Wydaje się, iż klasyfikacja Webera nie obejmuje legitymizacji dokonanych za pomocą siły. Przykładem może być dojście w 1926 roku do władzy w Polsce obozu sanacyjnego, który dokonał tego na skutek przewrotu zbrojnego. W świetle obowiązujących przepisów prawa taka forma nie była dopuszczalna, a powstałe w jego efekcie rozwiązania legitymizacyjne akceptowały go post factum. Rzecz jasna można uznać, iż mające wtedy miejsce wydarzenia były przykładem legitymizacji charyzmatycznej, gdyż bazowały na autorytecie jednej osoby – Marszałka Józefa Piłsudskiego. Jednak uwidacznia się w nich pewna luka teorii Webera.

Odnosząc się do definicji pojęcia legitymizacji warto wskazać na dwa typy legitymizacji występujące obecnie w Polsce. Po pierwsze jest to legitymizacja pochodząca bezpośrednio od Suwerena (Narodu), która dotyczy trzech podmiotów: Prezydenta RP, Sejmu oraz Senatu. Wszystkie trzy instytucje i ich członkowie legitymizowani są w sposób bezpośredni w trakcie powszechnych wyborów. Drugim typem legitymizacji jest ta opośrednim  charakterze, wedle której swoją funkcję sprawują m.in. Prezes Rady Ministrów, Rada Ministrów, Rzecznik Praw Obywatelskich, Prezes NIK czy Prezes Trybunału Konstytucyjnego.

Formy legitymizacji władzy https://socjologia987.wordpress.com/2011/12/28/formy-legitymizacji-wladzy/

Generalnie można mówić o dwóch wymiarach legitymizacji:

1). Legitymizacja normatywna – zasadzającą się na uznaniu, że dana grupa rządząca doszła do władzy i sprawuje ją zgodnie z zasadami i normami przyjętymi w konstytucji państwa i innych aktach prawnych, dotyczących zarówno sposobu dojścia do władzy jak i jej sprawowania (uprawomocnienie).

2). Legitymizacja społeczna – polegającą na przeświadczeniu, że sprawujący władzę i sposób jej sprawowania uchodzą w opinii spo­łecznej za uprawnione, należyte, godne akceptacji. Wynika z uznania ich funkcjonalnego charakteru dla społeczeństwa. (Zieliński, Gulczyński) W wymiarze syntetycznym legitymizacja to: uprawnienia rządzących do podejmowania wiążących decyzji, przy równoczesnej dobrowolnej aprobacie rządzonych. Legitymizacja wynika z akceptacji sposobu nabycia władzy oraz sposobu jej sprawowania. Jest wyrazem przyzwolenia społeczeństwa na wyznaczane przez władzę cele oraz środków ich urzeczywistniania.

3). W systemach demokratycznych, gdzie prowadzona jest polityka w warunkach pluralizmu legitymacja rządzących ma szczególne znaczenie dla stabilności i jest odnawiana w cyklicznych, uczciwych wyborach.

  • Obywatele dają także wyraz swej akceptacji przez dobrowolny udział w referendach, świętach państwowych, partycypowaniu w kosztach systemu, uczestniczeniu w organizacjach społeczno-politycznych, deklarowaniu poparcia dla zasad i podmiotów polityki (opinia publiczna) itp.

  • Formami dezaprobaty (delegitymizacji) mogą być: manifestacje, strajki, zamieszki, obywatelskie nieposłuszeństwo, brak woli do ponoszenia kosztów systemu, a w skrajnych postaciach: rewolucje społeczno-polityczne itp.

Wymiary legitymizacji. Ze względu na charakter reakcji społeczeństwa na istniejącą relację władczą można mówić o trzech poziomach legitymowania.

1). Poziom reguł. Władza jest legitymizowana wtedy, gdy nabywa ją i sprawuje zgodnie z przyjętymi regułami (legalnymi lub tradycyjnymi).

  • W społeczeństwie tradycyjnym to przestrzeganie zwyczajów i konwenansów regulujących zasady sukcesji oraz sposób sprawowania władzy.

  • W państwach demokratycznych władza posiadająca legitymację na poziomie reguł, gdy potwierdza swój mandat w ramach procesu wyborczego oraz sprawuje zgodnie z istniejącymi przepisami prawnymi.

  • Sytuacja przeciwna to nielegalność – nabycie (lub sprawowanie) z pogwałceniem reguł (zamach stanu, rewolucja).

2). Poziom przekonań. Reguły nabycia i sprawowania władzy znajdują usprawiedliwienie w przekonaniach, zarówno posiadających władzę jak i podporządkowanych.

  • Zgodność z prawem nie jest, zatem wystarczająca do legitymizacji.

  • Reguły władzy winny znajdować oparcie w przekonaniach stron związanych stosunkiem władczym.

  • Przeciwieństwo to stan deficytu akceptacji reguł.

3). Poziom zachowań. Istnieją przejawy akceptacji określonych stosunków władzy ze strony podporządkowanych.

  • Trzeci wymiar legitymizacji zakłada czynne przyzwolenie ze strony podporządkowanych na zależności władcze – przyzwolenie wyrażające się w konkretnych zachowaniach (wybory, referenda, uroczystości państwowe itp.)

Władza w pełni legitymizowana uzyskuje aprobatę we wszystkich wymiarach (Beetham)

Poziomy legitymizacji. Proces legitymizowania władzy może zachodzić na różnych poziomach systemu politycznego:

  • Erozja legitymizacji. Zachowania polegające na zaprzestaniu współpracy, biernym oporze, aż po jawne nieposłuszeństwo, zbrojną opozycje.

  • Erozja tym większa im większy zasięg – delegitymizacja.

Legitymizacja władzy. D. Beetham.

  1. Kiedy władza jest legitymizowana?

  • kiedy jest zgodna z ustalonymi regułami. Sposób objęcia władzy.

  • reguły te znajdują usprawiedliwienie w przekonaniach, zarówno sprawujących władzę jak i podporządkowanych.

  • istnieją przejawy akceptacji określonych stosunków władzy ze strony podporządkowanych.

  1. Trzy poziomy legitymizacji: reguł, przekonań, zachowań.

  • Poziom reguł– istota. Władza jest legitymizowana wtedy, gdy nabywa się je i sprawuje zgodnie przyjętymi regułami. Sytuacja przeciwna- nielegalność. Nabycie z pogwałceniem reguł.

  • Poziom przekonań. Zgodność z prawem nie jest wystarczająca do legitymizacji. Reguły władzy winny znajdować oparcie w przekonaniach stron związanych stosunkiem władczym. Przeciwieństwo- deficyt akceptacji reguł.

  • trzeci wymiar legitymizacji zakłada czynne przyzwolenie ze strony podporządkowanych na zależności władcze przyzwolenie wyrażające się w konkretnych zachowaniach.

  1. Erozja legitymizacji. Zachowania polegające na zaprzestaniu współpracy, biernym oporze, aż po jawne nieposłuszeństwo, zbrojną opozycje. Erozja tym większa im większy zasięg – delegitymizacja.

  2. Rola reguł konstytucyjnych w legitymizacji.

Reguły konstytucyjne są odbiciem lub powinny być przekonań obywateli na temat reguł władzy. Stąd też ważne jest poparcie społeczeństwa dla zasad konstytucyjnych.

  1. Idea suwerenności ludu a legitymizacja porządku konstytucyjnego.

  • porządek musi zawierać procedury powszechnej reprezentacji politycznej

  • konstytucje wymagają dla swej legitymizacji powszechnej akceptacji wyrażonej przez: Zgromadzenie Narodowe, plebiscyt, masową mobilizację typu rewolucyjnego.

  1. Interes ogólny a legitymizacja. Aby zyskać akceptację każdy system sprawowania władzy musi zaspokajać podstawowe interesy grup dominujących i podporządkowanych.

  2. poparcie, jako forma legitymizacji władzy.

Legitymizacja poprzez wyrażanie przyzwolenia jest zawsze potrzebna systemowi, bez względu na procedury, na których oparta jest władza.

Dwa rodzaje poparcia:

  • w ramach procesu wyborczego,

  • poparcie typu masowego.

Cechy procesu wyborczego: cykliczność, wolność, powszechność itp. Zadania: wybór pośredni lub bezpośredni rządu ja również wyraz poparcia dla rządu. Samo uczestnictwo jest wyrazem akceptacji reguł kreacji władz.

Poparcie mobilizacyjne wyrażane jest przez długotrwałą masową aktywność obywateli i współpracę z rządem, jest ukierunkowane na realizację celów wyznaczanych przez centrum, nie uczestniczy w procesie ich klasyfikacji.

Autor: Krystyna Trzcińska

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s